نا امیدی تار عنکبوتیه
که پیچیده دور دست و پای دل
مثه مردابه داریم فرو می ریم
توی این روزای شرجی کسل

بسه دیگه حرفای تیره نزن
من بازم پنجره رُ وا می کنم
تو دریای سیاه بی کسی
باز نهنگ نورُ پیدا می کنم

تو بمون با پریای قصه ها
با یه جادوی قدیمی محال
نقشه گنج جزیره ی کتاب
تو رُ داره می بره رو به زوال 

یه کف دسته تمام پنجره
که دلش قد یه دنیا جا داره
می دونم میرسه روز خوبی که
توی قابش گل حسرت نذاره 

* آتش خاکستر شد... تو دنبال دودش می گردی! ریختن اشکای ما بهانه نمی خواد...

* از چرا ها به خدا خسته شدم... بیا هیچ سوالی از هم نکنیم... شاید حرفی برای گفتن نمونه... اما مهم اینه که دنبال جوابای دروغ نمی گردیم...

* جهانو هی می چلونن... عصاره کلاغ می گیرن... شبکه خبری می زنن... که مردمو از بی خبری بکشن!

* گرگای واژه هات قلب چند تا آهو رو دریدن؟!

* سکه پنج تومنی قلبت مال خودت... تاکسی عشقت پول خرد لازم داره...

* تیله بازی تعطیله... هم بازیات نون بیار کباب ببر یاد گرفتن... 

** ت.و: دلم یه قلم جادویی می خواد تا یه واژه ظاهر کنه که بتونه تمام حرفا رو تو یه کلمه بزنه و یه نگاه جادویی که از این یک کلمه یه دریای مواج بسازه...

اون روزی که تصمیم به نوشتن گرفتم... فکر نمی کردم با دست خالی بتونم این همه سال بنویسم... اما این جا همه شاگردن و همه معلم... گاهی وقتا یه جمله شون یه دنیا حرف داره... گاهی وقتا حرفاشون زلزله است... زلزله ای که قصر اعتقادات آدمو تو سه سوت زمین آسفالته می کنه...

پشت پنجره نشستم و کوچه رو نگاه می کنم... کوچه ای که در محاصره پنجره های خاموشه... پنجره هایی که انگار یکی از پشتششون چهار چشمی مواظب آدمه...
به آسمون شب نگاه می کنم... به ستاره هایی که تند تند چشمک می زنن... که خیال کنی همون ستاره گم شده تو هستن... بعد که نگاهشون کردی، زل می زنن تو چشمات یه جوری که نتونی چشم از چشمشون برداری...
دلم می خواد بزنم بیرون... تا من با خودم کل کل کنم که کدوم عاقلی این ساعت شب هوس کوچه گردی می کنه... دل دیوونه ام شال و کلاه کرده و راهی شده...
منم نشستم این جا... پشت پنجره رو به دیوار و می نویسم... مشق عشق که نه! جریمه مشقای ننوشته... هزار بار از هزار "کلمه سخت" درسای قدیمی... هزار تا لغت بی معنی... هزار تا جمله بد ترکیب از درسای تازه که نوشتنشون روح آدمو می سابه...

به تو فکر می کنم... به مو های نقره ای لخت ابریشمینی که از هر نوازشی گریزانن... به زیباییه درخششون زیر نور کدر مهتاب... به رایحه سحر آمیزشون... به دست های بی رمقت... به نگاه سردت... به سکوت هزار لایه ات تو اضطراب یه شب تشنه...

چه قصه هایی که به نام مون رقم نزدن تو این کتاب هزار و یک شب... اما ما موندیم و یک شب و هزار قصه نخونده...

** قصه گو... « بشنوید »

قلبامون غریبــی یادشون می ره
تپشــای دلمــون یکــی می شـه
اشکمون رو گونه ها سُر می خوره
مثــه بارون بهــاری رو شــیشه

جایی که بدون واژه می تونیــم
واســه هم حرفــای تازه بزنیم
ساده باور می کنیم هر دوی ما
دوتا روح گم شده توی یه تنیم

جایی که نفس نفس عبــادته
گــم شــدن تو وادی مقدسش
حرم امنــی کــه کفتــر دلــم
پر می گیره به هــوای قفسش

پر عطر وحشی گلپونه هاس
مثــه حسه مبــهم روییــدنه
واســه رهــایی آهــویی که
عمریه تــو دل غمگین منه

بتا رو می شکنم و رها می شم 
می گذرم از یه بیابون خار و خس  
پا می ذارم تــوی بــاغ آتشــی
که پر از گلای سرخ عاطــفه س

* امشب بدجوری بدجنسیم گل کرد... تقصیر من چیه نمی تونم همه چیزو اون جور که بقیه می بینن ببینم...

توی مه گم شدي مثه خاطره
وقتشــه اسم تو از يادم بره

پرشده جاي تو با يه پنجره
با سکوتی که کلام آخره

رفتنت روشني آورده برام
برو ديگه سايه بوني نمي خوام

منم و آرامــش گلاي ناز
يه نگاه خالي اما بي نياز

منم و دنياي سبز روبرو
از گذشته ها دیگه برام نگو

سیرم از تلخیه با تو بودنم
اونی که آینه رو می شکنه منم

* امروز خودمو از یه مسافرت بی نظیر محروم کردم... بر پدر ترس لعنت! اما دلم اونجاست خودش قبول کنه...