21 دسامبر 2012

*بخشیدن خودت خیلی خیلی سخته... وقتی فکر می کنی از کسی ناراحتی در واقع از خودت ناراحتی... که چرا ساده بودی و سهل انگار... برای بخشش واقعی اول باید بتونی خودتو ببخشی!

*عشق یه مخدر بی نظیره... هیچ افیونی قد عشق دنیا رو در نظرت بی مقدار نمی کنه...

*چقدر رها شدن دلپذیره... 

*میگه: تو هیچی نمی دونی... 
تو دلم می گم: بهتر... حداقل مثه تو به اندک دانسته هام که معلوم نیست درستن یا غلط مغرور نمی شم... 

*از میان خاکسترت جوانه می زنی... عین بوته اسپند خونه پدر بزرگه... 

*هیچ چیز دنیا اینقدر زشت نیست که بتونه عشقو از کره زمین پاک کنه... این همسویی که می گن بدرد این وقتا می خوره!

*هر وقت که می خوام دچار توهم دانستن بشم یادم میاد هر دری رو که رو به حکمت باز کنی پشتش بی نهایت درهاست... اگه اون نخواد از چهار چوب هیچکدوم از این درها به اتکای هیچ علمی نمی تونی رد بشی... 

*خوبی بی سوادی اینه که بکری... مثه یه مزرعه تو حاصلخیز ترین نقطه زمین... هر بذری که بخواد می تونه درونت بکاره و هر محصولی بخواد می تونه درو کنه... نذار این مزرعه رو دیگران زورکی بذر بپاشن که مجبور بشی خرمنتو آتش بزنی و منتظر باران رحمتش بمونی...

*داستان های زیادی واسه شب یلدا تا 25 دسامبر هست... اما همین جا از صمیم قلب برای همه آدم های روی زمین آرزوی سلامت و عشق، سعادت و شادمانی روز افزون می کنم... 

امیدوارم این روزها و این حرف و حدیثا عاشق ترمون کنه... که عشق کلید حل همه مشکلاته... یه دنیا دوستتون دارم، حضور زیبای تک تک آدم هاست که زندگی رو زندگی تر می کنه!