گاهی وقتا دلت می خواد کسی باشه که سکوتتو بفهمه... قطره قطره اشکاتو بفمه... تپشهای نگاهتو بفهمه... وقتی دستاشو تو دستت می گیری روحش از سر انگشتاش جاری بشه تو سر انگشتات... جوری که نفهمی کی روحتو بهش دادی... کسی که به هوای عطرنفس هاش، نفس کشیدن یادت بمونه... کسی که بلد باشه غرقت کنه تو نگاه ساده اش... کسی که بتونی بی دلواپسی سر رو شونه اش بذاری... بدون ترس دلتنگی هاتو براش بگی... کسی که بشه بخاطر خودش دوسش داشته باشی... کسی که بتونه به خاطر خودت دوستت داشته باشه... فکر می کنم جز خدا هیچکس این خصوصیاتو نداره...