تو می آیی و آرام می گذری
تمامی واژه ها شعر می شوند
و قلم من ناتوان
از نگارش زیبایی واژه هایی که تو را دیده اند
تنها می گرید...

]

پرده ها را که می شویم،
پنجره ها کنجکاوانه چشم می دوزند...
به درون اتاقی غریب 
که سال هاست بر دیوار هایش
نصب شده اند!