زندگی ایرادی نداره ماهه
ما ها بدش کردیم و این گناهه
همش نشستیم و بهم نق زدیم
توی پر مردم عاشق زدیم
اسیر قهر و تهر و قفل و چفته
بیخودی نیس همش دلش گرفته
روزی هزار مرتبه دارش زدیم
با مشتای بسته کنارش زدیم
صد جوره کوفت و زهر مارش دادیم
از دل آدما فرارش دادیم...
چش بند و نعل و زین و افسار زدیم
رو گرده هاش هوار هوار بار زدیم
زورکی بال و شا پرش رو چیدیم
هر طرفی که خواستیمش کشیدم
برا همین طفلکی زخم وزیله
حال و رمق نداره و فسیله
ابرا رو آوردیم و سایه کردیم
با دلخوری ازش گلایه کردیم
نسبت ناروا بهش روا شد
خزید تو لاکش از ماها سوا شد
تارک دنیاهای فیلسوف شدیم
جغد دِمَُدَه س حالا همه بوف شدیم
غارای تنهایی یهو گرون شد
ارزششون قد یه دریا خون شد
با قمه و نیزه و توپ و تفنگ
به جون هم افتادیم عین خدنگ
تیکه و پاره شد نگاش نکردیم
می شد ولی فکری براش نکردیم
مونده رو دسمون مثه جنازه
زبونمون دو متر و نیم درازه
تقصیر همیشه مال این و اونه
اینم شده برای ما بهونه...
پاشین بابا فردا زیادی دیره
هرکی بایس یه گوشه رو بگیره
تاکی می شه بسازیم و بسوزیم
درزای پاره پوره رو ندوزیم؟
واسه کسی که عاشق و زرنگه
زندگی وصله پینه شم قشنگه