دوستت دارم... زندگی کن با تمام وجودت...

تفکیک تیرگی و روشنی ناشیانه ترین تفکیک دنیاست... با شکوه ترین صحنه طبیعت زمانیه که نور و ظلمت همو در آغوش می کشن... 
کی می تونه عظمت و زیبایی و لطافت سحر و غروبو انکار کنه... مخصوصن تو کوهستان و کنار دریا...

از خدا می خوام جوانه عشقو تو تمام قلبا بکاره... تا چشما جور دیگر دیدنو یادشون نره... زمین محتاج تولد دوباره است...

شاید خیلی کارها ازمون بربیاد ولی کسی قدرتمنده که خیلی کارهایی که توانایی شو داره انجام نده...

من سال هاست در آغوش صلحی ابدی مرز بین تیرگی و روشنی رو پاک کردم... اگر درکش مشکله تقصیر من نیست...

دوستت دارم... زندگی کن... مثل سحر... مثل غروب... بی تعصب تیرگی و روشنی... راه تو گرگ و میش سحر و غروب زیبا تر و دیدنی تره... نه نور چشم آدمو می زنه... نه ظلمت راهو گم می کنه...

همین!