یه جا یه پست بود که نوشته بود بهترین دوست تونو تگ کنین... من هر چی فک کردم بهترین دوست که هیچی... دوست معمولی خودمونی واقعی هم که باهام هیچ کاری نداشته باشه و به خاطر خودم یادم بیفته نداشتم!

این بود که زیر تصویر مربوطه خودمان را تگ کردیم که بهترین و صبور ترین و مهلبون ترین دوست خودمان می باشیم...

اما...
من همه رو همچنان بی خودی می دوستم...  
از خوشحالیاشون خوشحال می شم... از قضاوتاشون خنده ام می گیره... صدماتی رو که می زنن زیر سبیلی در میکنم... برا مهلبون شدن و قلبناک شدنشونم با رعایت فاصله مطمئن دعا می کنم...

چقد دنیا تو خالی و مضحک بود من نمی دونستم... چه اصراری بود بهم یاد بدین...
طفلک لولو بزرگه گفت: تو خیلی خوبی ما اذیتت نمی کنیم...
خورده لولو ها ول کن نیستن... 

اماااااتر
حوصله ام سر رفته از این اوضاع چندش... عادت به وقت کُشانی ندارم...